کجا چه قهوه ای می روید؟

بهترین شرایط جوی برای رویش و رشد درختان قهوه در بخشی از جهان یافت می شود که به آن اصطلاحا «کمربند قهوه» می گویند. این منطقه در طول جغرافیایی ۲۵ درجه شمالی و ۳۰ درجه جنوبی واقع شده است. کمربند قهوه در تصویر پایین به خوبی مشخص است. بهترین نوع عربیکا در ارتفاع های پلاتر و در خاکی غنی می روید؛ اما دل چسب ترین روبوستا در هوای گرم تر بهتر می روید و در ارتفاع پایین تر تطابق پذیری بیشتری دارد.

اما چه عواملی بر کیفیت و طعم قهوه بیشترین اثرگذاری را دارند؟ مجموعه ای از عوامل، از گونه قهوه گرفته تا ترکیبات شیمیایی موجود در خاک، شرایط جوی، بارش، آفتاب و ارتفاع محل کشت از سطح دریا بر کیفیت محصول نهایی تأثیر می گذارند.

علاوه بر این عوامل، نحوه چیدن گیلاس های قهوه و روش های فرآوری پس از چینش نیز تأثیر مهمی در کیفیت دانه قهوه دارد. این عوامل همه دست به دست هم می دهند تا دانه های قهوه از هر نظر با یکدیگر متفاوت شوند. به همین دلیل معمولا هنگام صحبت از انواع دانه های قهوه، آنها را با نام کشور محل رشدشان تمییز می دهند. با این حال، ترکیب این عوامل چنان پیچیده می شود که در یک کشور خاص گونه ها با یکدیگر تفاوت های شایانی می کنند. در ادامه مهم ترین قهوه های کشورهای بزرگ تولید کننده قهوه را شرح می دهیم.

 

 

آمریکای شمالی و کشورهای اطراف دریای کارائیب

آمریکا، هاوایی: در سرتاسر هاوایی مزارع قهوه به وفور دیده می شود؛ اما یک نام هست که با بقیه متفاوت است و در بازار تقاضای زیادی برای آن وجود دارد: قهوه کُنا . منطقه کنا در جزیره بزرگ هاوایی که در نزدیکی آتش فشان فعال مانا الائو قرار دارد، تمامی شرایط مناسب برای کشت و رویش قهوه را دارد. نهال درخت قهوه در خاک سیاه رنگ آتش فشانی کاشته می شود و ابرهای استوایی از آنها در برابر آفتاب شدید محافظت می کنند. کشاورزان کنا نیز به خوبی از پس چیدن و فرآوری گیلاس های قهوه بر می آیند. قهوه کنا طعمی و عطری قوی دارد و از بافتی متوسط برخوردار است.

مکزیک: در مکزیک آن چنان از مزارع وسیع قهوه خبری نیست و بیشتر مزارع کوچک قهوه به چشم می خورند. در این کشور بیش از ۱۰۰ هزار کشاورز قهوه کار فعالیت می کنند. از این رو می توان این کشور را در زمره بزرگترین کشورهای پرورش دهنده درخت قهوه به شمار آورد. قهوه­های کشت شده در مکزیک عطر و طعمی ژرف و کمی تیز دارند. دانه های قهوه مکزیکی برای ترکیب کردن با سایر قهوه­ها گزینه مناسبی هستند. همچنین از قهوه این کشور برای تهیه قهوه هایی با درجه روست بالا نیز بسیار استفاده می شود. اگر به قهوه­های تک خاستگاه مکزیکی برخورد کردید که عبارت آلتورا روی بسته بندی شان نوشته شده بود، بدانید که در ارتفاعات مکزیک کشت شده است.

پورتوریکو: قهوه در سال ۱۷۳۶ از جزیره فرانسوی مارتینیک در دریای کارائیب به کشور پورتوریکو آورده شد. در اواخر قرن نوزدهم این کشور ششمین صادر کننده بزرگ قهوه در جهان بود. به مرور زمان به خاطر شرایط طوفان­های سهمگین و فشار کشورهای رقیب، صنعت قهوه در این کشور رو به افول رفت؛ اما در چند سال اخیر این کشور قدم در راه احیای کشت قهوه برداشته است و امروزه یکی از بهترین عربیکاهای موجود در بازار را عرضه می کند. کشت قهوه و فرآوری گیلاس ها بسیار با دقت و ظرافت انجام می شود و بالاترین استانداردها را دارد. عربیکای پورتوریکو اسیدیته و بافتی متعادل و عطری میوه ای دارد.

حتما بخوانید:   قهوه‌ی اوگاندا زیر تیغ تغییرات اقلیمی

آمریکای مرکزی

گواتمالا: قهوه ای که در گواتمالا کشت می شود، شاید به اندازه قهوه کشورهای همسایه اش در آمریکا مرکزی و جنوبی نباشد، اما بسیاری از قهوه­نوش ها طعم متمایز و قوی آن را بسیار می پسندند. مزارع قهوه گواتمالا خاکی آتش فشانی و غنی دارند و عموما در ارتفاع ۱۳۷۰ متری یا بالاتر قرار دارند. بافت قهوه ای که در این کشور می روید متوسط رو به بالا است و طعم پیچیده آن کمی فلفلی یا شکلاتی است.

کاستاریکا: قهوه های کاستاریکا همه از گونه عربیکا هستند که به روش مرطوب فرآوری شده اند. بافتی متوسط دارند و اسیدیته بالا. مزارع قهوه این کشور عمدتا کوچک است. کشاورزان بلافاصله پس از چیدن گیلاس ها عمل آوری به روش مرطوب را آغاز می کنند. دقت بالای قهوه کاران کاستاریکا در تمامی مراحل کاشت، داشت، برداشت و عمل آوری سبب خوشنامی و شهرت قهوه این کشور در بازار جهانی شده است.

آمریکا جنوبی

کلمبیا: کلمبیا دومین تولید کننده بزرگ قهوه در جهان است. در سرتاسر این کشور هزاران مزرعه کوچک خانوادگی وجود دارد که همگی بالاترین استانداردها را دارند و به دقت زیاد شهره هستند. نتیجه دقت و زحمت زیاد کشاورزان کلمبیایی قهوه ای ملایم با اسیدیته متناسب است. زمین های کلمبیا علی رغم داشتن تمامی فاکتورهای لازم برای کشت قهوه، ناهمواری های بسیاری دارند که سبب می شود قهوه ها با دشواری زیادی به مراکز توزیع برسند. حتی امروزه هم این کار عمدتا با قاطر یا ماشین جیپ انجام می شود. در کلمبیا دو نوع قهوه ممتاز به طور عمده تولید می شود: کلمبیا سوپریمو و اِکسِلسو گرید . سوپریمو کیفیت بالاتر و عطری شیرین دارد؛ اما اکسلسو گرید ملایم تر و با اسیدیته بالاتری است.

برزیل: برزیل بزرگ ترین تولید کننده قهوه در جهان است که ظاهرا هیچ مرزی برای پیشرفت خود قائل نیست. مزارع وسیع قهوه در برزیل گاه به صدها تن کشاورز نیاز دارد تا تولید انبوه گیلاس های قهوه با بالاترین کیفیت و دقت به سرانجام برسد. کشاورزان برزیل هم عربیکا و هم روبوستا کشت می کنند. آنها با توجه به شرایط جوی، جنس خاک و ارتفاع تشخیص می دهند که کدام درخت در کدام منطقه محصول با کیفیت تری می دهد. یک فنجان قهوه برزیلی معمولا رنگی روشن، شیرین، بافت متوسط و اسیدیته پایین دارد.

شرق آفریقا

اتیوپی: افسانه ها می گویند قهوه در اتیوپی کشف شد. باور این افسانه خیلی آسان است؛ چون هنوز بزرگ ترین منبع برداشت قهوه در اتیوپی جنگل های وحشی قهوه هستند. عمده قهوه های کشت شده در اتیوپی با روش مرطوب عمل آوری می شوند. این قهوه ها در سه منطقه با شرایط متفاوت کشت می شوند: حرر ، سیدامو ، کافئا “. قهوه های اتیوپی بسیار پر عطر و طعم هستند و کمی طعم خاکی و بافت بسیار قوی دارند.

کنیا: قهوه کنیا در آمریکا و اروپا به خوبی شناخته شده است و طرفداران زیادی هم دارد. دانه های قهوه ای که از کنیا می آیند، طعمی تند، اسیدیته­ای میوه ای، بافتی قوی و عطری مطبوع دارند. قهوه های کنیا اکثر در کوهپایه های کوه کنیا توسط کشاورزانی با مزرعه های کوچک کشت می شود. از آنجا که دغدغه کشاورزان کنیایی کیفیت نهایی محصول است، تمام مراحل فرآوری قهوه به شدت کنترل می شود. کشور کنیا برای تعیین کیفیت دانه های قهوه از روی اندازه، نظامی متفاوت دارد. دانه قهوه با سایز AA بزرگ ترین قهوه محسوب می شود؛ اما در این کشور اندازه بزرگ تر دیگری نیز وجود دارد به نام AA+ که مختص قهوه های این کشور است.

حتما بخوانید:   فراپوچینو با پرتقال

غرب آفریقا

ساحل عاج: ساحل عاج یکی از بزرگ ترین تولیدکننده های قهوه روبوستا در جهان است. روبوستاهای این کشور بسیار معطر هستند و بافت و اسیدیته ضعیفی دارند. به همین دلیل برای روست زیاد مناسب هستند و گزینه خوبی برای ترکیبات اسپرسو به شمار می روند.

خاورمیانه

یمن: در سرزمینی که اولین کشت گاه تجاری قهوه بود، قهوه هنوز شیوه ای کهن پرورش می یابد. این کشور پر است از مزارع کوچک خانوادگی. از آنجایی که سرزمین خشک یمن دچار کم آبی است، قهوه ها در این منطقه به روش خشک عمل آوری می شوند. کم آبی به حدی زیاد است که حتی شکل دانه های قهوه این کشور نیز متفاوت شده است. دانه های کوچک قهوه این کشور قهوه ای غلیظ می دهند که شبیه به هیچ قهوه دیگری نیست. در زمان­های بسیار دور که قهوه از بندر موکا به سرتاسر جهان صادر می شد، جهان نام موکا را بر آن نهاد که معادل قهوه عربی بود. بعدها هلندی ها قهوه موکا را با قهوه جاوا ترکیب کردند. این اولین بار بود که دو نوع قهوه ها با هم ترکیب می شدند. آنها نام این قهوه را موکا جاوا گذاشتند؛ که امروزه نامی آشنا برای همه قهوه دوستان است.

آسیا

اندونزی: اندونزی، کشوری که متشکل از هزاران جزیره از جمله سوماترا، جاوا و سولاوسی است، یکی از مشهورترین تولیدکننده های قهوه با کیفیت در جهان است. اولین بار در قرن هفدهم هلندی هایی که اندونزی را استعمار کرده بودند، قهوه را به این کشور بردند. خیلی زود اندونزی بدل به یکی از پیشروهای تولید قهوه در جهان شد. بیشتر قهوه های این کشور در زمین های یک تا دو هکتاری کشت و به روش خشک عمل آوری می شود. قهوه های اندونزی عطر زیاد، بافت قوی و اسیدیته ملایمی دارند.

اندونزی در زمینه انبار و کهنه سازی قهوه در گذشته نیز معروف است. کشاورزان اندونزیایی که می خواستند محصول خود را گران تر بفروشند، آنها را در انبارهایی گرم و مرطوب ذخیره می کردند. این شرایط نگهداری سبب می شد تا بافت قهوه قوی تر شود و اسیدیته آن کم شود. این روش حتی با فناوری امروزه نیز به دشواری قابل اجرا است

ویتنام: قهوه اولین بار در اواسط قرن نوزدهم توسط فرانسوی ها به این کشور آمد. آنها با خود درخت عربیکا آوردند و در اطراف تونکین کاشتند. در سال های اخیر صنعت قهوه این کشور به صورت در حال پیشرفت است. امروزه بیشتر قهوه ویتنام در نیمه جنوبی این کشور کشت داده می شود. گونه این قهوه ها نیز عمدتا روبوستا هستند و اسیدیته پایین و بافتی متوسط دارند. قهوه ویتنام عمدتا برای ترکیب با سایر قهوه ها به کار می رود.

 

ممکن است شما دوست داشته باشید